bobrikov (bobrikov) wrote,
bobrikov
bobrikov

Сустрэнеш гомафоба - распавядзі яму гэтую гісторыю

Цудоўнае апавяданне ад natalya_kiriche


Асабіста я ў гэтай гісторыі не ўдзельнічала, герояў падзеі ня ведаю. Саму гісторыю я чула ад сяброўкі. Яна як раз знаёмая з Лёлікам, чалавекам, які тамака быў, ад яго яна гэты аповяд і пачула. Таму я лічу, што расказанае можна заносіць у разрад «калёс», гэта значыць «казак».

Гэта было, наколькі я зразумела, у канцы дзевяностых. Тыя самыя часы, калі гомасэксуалізм ужо накшталт як дазволілі, але простае насельніцтва да підарасаў, проста так якія гуляюць па тэлеэкранах з нафарбаванымі вуснамі, яшчэ пакуль не абвыкла.
Як вядома, сярод «простага» насельніцтвы вылучаецца насельніцтва «вельмі простае». Гэта значыць гопнікі.

...Хтосьці памятае, хтосьці ведае, але ў канцы дзевяностых «дзецюкі з семкамі» былі нешта залішне актыўныя. У шматлікіх раёнах вялікіх гарадоў менавіта яны рулілі грамадскімі настроямі. Прасцей кажучы, ад «атрымаць па ябалу па-паняццям» не быў не застрахаваны ніхто, нават тоўстыя хатнія гаспадыні. А тым больш – підарасы.
І вось адна кампанія «дзецюкоў» вырашыла прышпіліцца. Яны захацелі «адпіздіць гэтых підараў». Але да справы падышлі з выдумкай.
Прыдумалі ўкараніцца ў варожы лагер пад выглядам сваіх, а тамака ўжо пачаць разбураць акаянных гомікаў направа і налева.
І далі гэтыя дзецюкі аб'яву ў газетную калонку знаёмстваў, маўляючы: малады, прыгожы, сэксуальны, шукаю сябра. Пісаць на скрыню.
А як выглядае підарас? Вельмі проста підарас выглядае, па тэлевізары паказвалі вельмі падрабязна: спешчаная істота, нафарбаванае, хабаліт і кветачкай махае. Сам бог загадаў сучаснасці дзецюку мачыць ТАКОЕ!
Атрымалі юныя волаты адказ: чакаю цябе тамака-то і ў гэтулькі то. Не ведаю, як ужо выйшла, але на месца сустрэчы адправіліся ўсяго два юных мсціўца. Мусіць, астатнія павінны былі падцягнуцца пазней – гопнікі зграямі ходзяць.
Дашлі гэтыя двое на месца сустрэчы, стаяць, чакаюць. Тут пад'язджае машына, у машыне некалькі мужычкоў, і ніякіх кветачак і губнушак чамусьці няма. Другі паглядзеў унутр машыны, і вырашыў, што яму тэрмінова за цыгарэтамі трэба. Пакінуў прыяцеля, і страціўся разам са сваёй дупай у нетрах парка.
А першы быў дурань.
Або яго ўжо проста ні пра што асоба не спыталі.
Увогуле, гэтая машына прывезла «стромкага дзецюка» на нейкую хату і выгрузіла тамака.

Прызямліўся ён, агледзеўся вакол – што такое? Усё яшчэ ніякіх кветачак! На стале гарэлка, курыва, а перад ім стаяць підарасы(!) нахабныя, злыя, неразмалёваныя зусім, а адзін – наогул страшны. Гена клічуць.
Гена – гэта быў кадр. Ён ніяк не пахадзіў на тую смаркатую выяву, які давалі мас-медыя. Наогул-то больш за ўсё Гена пахадзіў на сярэднявечнага ката.
Ён быў здаравенны, лысы, змрочны і казаў злавесным ціхім голасам. Ён-то і прывязаў «стромкага дзецюка» да батарэі.
І тады дзяцюк зразумеў, што ўсё ідзе як-то не так: мабыць, цяпер яго будуць біць, а завошта?! Бо гэта ён сам іх біць павінен! Па справядлівасці-то!
Геі пытаюць: ну і на дуля ж было вылузвацца? І яшчэ скажы, што ты блакітны? Ага. А то мы не бачым. Навошта прыйшоў?
Давай, кажуць, адказвай, мы паслухаем.
Ён сядзіць у батарэі і думае: калі скажу, што хлопца шукаў, то мне, чаго добрага, прама цяпер хлопца і знойдуць. А калі праўду скажу, так яшчэ горш выходзіць.
Я, кажа, не падумайце. Я па паняццях пагаварыць жадаў. Але без крыўд, вы што!
Яны яму кажуць: ну, давай па паняццях. Ты нам нешта жадаў растлумачыць пра нас. Давай па паняццях тлумач, а мы табе па сваіх паняццях растлумачым, што не твая сабачая справа лезці ў чужыя справы. Што тамака па паняццях? Хто мацней, той мае рацыю? Ну і як – ты расклад зразумеў? Ты зразумеў, што мы з табой паступім ПА ТВАІХ паняццях?
Дзяцюк зразумеў толькі, мабыць, што яго мас-медыя наябали. Таму, што не могуць підарасы так выглядаць, так «за паняцці» разважаць, і да батарэі прывязваць таксама не могуць – гэта ЁН павінен быў іх усіх прывязваць!
І вось ён сядзіць у батарэі, а кампанія гамасекаў удумліва яму тлумачыць, чаму яны лічаць, што рабіць як ён – ня трэба. І гарэлку пры гэтым п'юць. І у нейкі момант зусім пра яго забываюць. Таму, што гарэлка скончылася, раніца хутка, гаспадар кватэры Гена даўно заснуў на канапе. І усё хуценька збіраюцца і звальваюць, застаецца сам «стромкі дзяцюк», Лёлік, той хлапчук, што гэтую гісторыю ў народ панёс, і страшны Гена, таму, што Гена тут жыве.
Сядзеў-сядзеў дзяцюк у батарэі, баяўся-баяўся, цішыня нядобрая, чаго чакаць – незразумела. А пра то, каб гераічна вяроўкі перагрызці і ткі выканаць сваю выхаваўчую акцыю, ён ужо і думаць забыўся. Балюча супернік апынуўся дзіўны. Не такім яго малявалі газеты з тэлевізарам.
Тады дзяцюк і пытае Лёліка:
- А што вы рабіць са мной будзеце?
Лёлік потым кляўся, што ён проста так ляснуў. Ён наогул ужо вырашыў, што жарт далекавата зайшоў і трэба небараку адвязваць і адпускаць, а тут такое пытанне. Правакацыйнае. Ну Лёлік і адказаў:
- Як – што? Ябаць! Вось Гена прачнецца, і будзем ябаць.
І з здзіўленнем пачуў, што дзяцюк прама ткі ўмольвае:
- А, можа, ня трэба Гену?.. Можа, мы з вамі… як-то вось… Самі? Без Генаў?
Калі Лёлік гэтыя калёсы распавядаў, ён завяршаў іх так:
- І, каб вы ведалі, мне ніхто і ніколі так старанна мінет не рабіў!
Ніхто потым нікога не шукаў. Ніхто нікога не забіў. Ніхто нікому не помсціў. Яшчэ бы. Што хлопец карчам-та сваім распавядзе? Праўду? Ну-ну.


А пасля таго, як распавядзеце гэта гомафобам, трэба ім пры выпадку паўтараць - Ну што, можа, як-небудзь самі з сабой, без генаў, займецесь гомафобіей?
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments